O help. Mijn schoonmoeder houdt nogal van snoeien en eerst gingen mijn 1 jarige kruiden er aan. Vervolgens de kersenboom. En nu was ze de afgelopen maanden bezig met de aardbeien er uit te trekken en deze weg te gooien. Waarom? Geen idee. Ik laat haar dan ook maar zoveel haar eigen gang gaan en bemoei me er niet al te veel mee.

Gelukkig was mijn vriend de redder in nood en haalde het meeste uit de vuilnisbak en bewaarde ze in potjes in de kas. Wel 30 stuks stonden in de rekken. Ik moest snel iets bedenken en kwam met het idee om een aardbeienbak te maken. Ik haalde bij een goeie vriend wat oud hout op en ben gewoon begonnen. Tussen alle aardbeien door stonden nieuwe aardbeienplantjes die we het afgelopen jaar gekocht hadden of zelf gezaaid. Zoals de witte aardbei. O, wat is die zoetsappig van smaak! Ik kan hem momenteel niet vinden maar hopelijk komt alles weer mooi op. Ik werd er wel een beetje verdrietig van… Je begrijpt, ik zit momenteel in een rouwverwerking. En wanneer iemand dan alles uit je tuin trekt, snoeit of weggooit. Word je wel heel erg met je neus op de feiten gedrukt dat niets in het leven zeker is. Zelfs het bestaan van de aardbeien niet. Mijn opa had ook een aardbeien tuintje. Waar ik elke keer als ik daar was wat aardbeien mocht plukken. Het stond er prachtig bij en wil dan ook niets liever dan mijn opa trots maken. Ik ben erg benieuwd hoe het proces zal verlopen en of we volgend jaar weer een bed aan overheerlijke aardbeien hebben. Dit jaar heb ik er ook de knoflook uit Griekenland (gekregen van een goede vriend uit Griekenland) en de gewone knoflook zaadjes in gezaaid. Het schijnt dat de smaak van de aardbeien dan intenser is. We gaan het zien, in 2018.

Share: