Mijn laatste bericht ging over jurkjes waar je helemaal happy van wordt.

Happy… Dat was ik. Tot de dag dat alles veranderde.

Ik kan bijna geen woord meer op papier zetten en heb de grootste moeite met onzin. Onzinnige dingen… Het leven waarin we af en toe op zoek zijn naar onzin dingen om het leven draaglijker te maken. Ik kan niet meer tegen een kletspraatje, slapgeouwehoer en een hoe gaat het, vind ik een verschrikkelijke vraag. Ik weet niet hoe het gaat. Goed in elk geval niet. Maar wat is goed? Om nou te zeggen slecht. Ik weet niet wat dat is, slecht. Het zijn meer emoties. En er is geen goed of slecht. Dus de vraag hoe het gaat. Kan ik gewoon niet uit leggen. Ik heb last van emoties. Dat kan ik beter zeggen.

Omdat Zeeuwsspraakwater steeds meer een deel van mij aan het worden is wil ik ook hierin gewoon verder kunnen. Daarbij moet ik ook verder. Verder in dit leven. Verder in dit leven zonder mijn moeder en mijn zus. De afgelopen periode heb ik steeds vaker gezegd: Accepteren doe je het nooit. Je moet er mee leren leven. En dat probeer ik. Elke dag opnieuw. Je weet nog niet wat de volgende dag je brengt. Soms heb je plannen, soms veranderen die plannen uit het niets.

Ik leef, per dag. En begin de ochtend met een groot gemis. Een leven wat er niet meer is. Slechts herinneringen. De dagen die nog moeten komen. Daar ben ik angstig voor. Verjaardagen, kerst, oud en nieuw. De enorme leegte die dit met zich mee brengt. Maar ik moet door. Door met leven.

Share: